ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΟΥΣΚΙΝ (ΜΤΦΡ. Κ. Βάρναλη)
| Εμπρός, στυλώσου, Ελλάδα επαναστάτισσα, βάστα γερά στο χέρι τ’ άρματά σου! Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Όλυμπος, η Πίνδο, οι Θερμοπύλες — δόξασμά σου. Απ’ τα βαθιά τους σπλάχνα ξεπετάχτηκεν η λευτεριά σου ολόφωτη, γενναία κι απ’ τον τάφο του Σοφοκλή, απ’ τα μάρμαρα της Αθήνας, πάντα ιερή και νέα. Θεών κι ηρώων πατρίδα, σπάζεις άξαφνα το ζυγό σου και την ενάντια Μοίρα με τον ηχό, που βγάνει του Τυρταίου σου, του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα. |
Ο φιλελληνισμός του Πούσκιν συνιστά μια σύνθετη και ουσιαστικά πολιτική στάση, πέρα από τον επιφανειακό ρομαντικό ενθουσιασμό της εποχής. Η Ελλάδα λειτουργεί για εκείνον τόσο ως κλασικό πρότυπο ελευθερίας και ποιητικής καταγωγής όσο και ως σύγχρονο πεδίο ιστορικής δοκιμασίας. Η Ελληνική Επανάσταση τον συγκινεί όχι απλώς ως εθνικός αγώνας, αλλά ως ηθική δικιμασία
της ευρωπαϊκής συνείδησης. Ο λόγος του αποφεύγει την αφελή εξιδανίκευση: διατηρεί το πάθος του φιλελληνισμού, αλλά το διασταυρώνει με κριτική επίγνωση των πολιτικών αντιφάσεων. Έτσι, η Ελλάδα στον Πούσκιν δεν είναι μνημείο του παρελθόντος, αλλά ζωντανός χώρος όπου η ποίηση συναντά την ιστορία.
Leave a Reply