Αυτή η άλλη ποίηση συνέβη χθες 20.3. το πρωί, στις 5:49 ώρα Ελλάδος, ο Ήλιος έφτασε στο επονομαζόμενο Εαρινό Ισημερινό σημείο της φαινόμενης τροχιάς του, κι απ’ αυτή τη στιγμή ξεκίνησε η εποχή της άνοιξης στην επαναλαμβανόμενη παρέλαση των εποχών.
Αυτό είναι η κοσμική ποίηση!
πηγή https://www.eef.edu.gr/el/arthra/isimeries-kai-iliostasia/
Η δόξα σου ως ουρανός ατέραμνος απλούται·
ενώποιόν σου, ο Θεός, θνητός δεν δικαιούται·
τό όνομά σου άπειρον πληροί την οικουμένην°
(Αλ. Παπαδιαμάντης, Δέησις [εράνισμα εκ των Ψαλμών]) 1881
Η εαρινή ισημερία είναι η στιγμή που ο κόσμος ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή φωτός. Η μέρα και η νύχτα, παλιοί αντίπαλοι, συμφιλιώνονται σιωπηλά, μοιράζοντας τον χρόνο σαν ώριμο καρπό. Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη μαθηματική ισότητα, γεννιέται κάτι βαθιά ποιητικό: η υπόσχεση ότι τίποτα δεν μένει στάσιμο.
Leave a Reply